creative_energy_01.txt

Declaration
of Creative Independence

Part 1 — Introduction

“As long as you believe that the real meaning of life lies somewhere off in the future… you get to avoid facing the unpalatable reality that your life isn’t leading toward some moment of truth that hasn’t yet arrived.” — Oliver Burkeman


Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Donec quis rutrum erat. Etiam non dolor massa. Orci varius natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Etiam efficitur sed ante et porttitor. Ut sit amet ipsum lorem. Integer euismod hendrerit.

Nondum autem explanatum satis, erat, quid maxime natura vellet. Cur tantas regiones barbarorum pedibus obiit, tot maria transmisit? Et non ex maxima parte de tota iudicabis? In quibus doctissimi illi veteres inesse quiddam caeleste et divinum putaverunt. Minime vero, inquit ille, consentit. Eadem fortitudinis ratio reperietur. Sapientem locupletat ipsa natura, cuius divitias Epicurus parabiles esse docuit. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Quid est igitur, inquit, quod requiras? Haeret in salebra.

Sapientem

Ego vero volo in virtute vim esse quam maximam; Ita relinquet duas, de quibus etiam atque etiam consideret. Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Est enim effectrix multarum et magnarum voluptatum. Quam tu ponis in verbis, ego positam in re putabam. Illa sunt similia: hebes acies est cuipiam oculorum, corpore alius senescit; Rationis enim perfectio est virtus; Quid censes in Latino fore? Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Paupertas si malum est, mendicus beatus esse nemo potest, quamvis sit sapiens. Hanc ergo intuens debet institutum illud quasi signum absolvere. Ratio quidem vestra sic cogit.

Inquit Pomponius iocans; Illi enim inter se dissentiunt. An vero, inquit, quisquam potest probare, quod perceptfum, quod. Quorum sine causa fieri nihil putandum est. Quia dolori non voluptas contraria est, sed doloris privatio. Non ego tecum iam ita iocabor, ut isdem his de rebus, cum L. Sed ea mala virtuti magnitudine obruebantur. Unum est sine dolore esse, alterum cum voluptate. Tubulo putas dicere? Sed venio ad inconstantiae crimen, ne saepius dicas me aberrare; Ita graviter et severe voluptatem secrevit a bono. Duo enim genera quae erant, fecit tria.

Non quam nostram quidem

Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Dicimus aliquem hilare vivere; Quae cum dixisset paulumque institisset, Quid est? Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Traditur, inquit, ab Epicuro ratio neglegendi doloris. Quae similitudo in genere etiam humano apparet. Ratio quidem vestra sic cogit. Quod autem satis est, eo quicquid accessit, nimium est; Sed plane dicit quod intellegit. Tecum optime, deinde etiam cum mediocri amico. Quamquam haec quidem praeposita recte et reiecta dicere licebit.

Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Ergo in gubernando nihil, in officio plurimum interest, quo in genere peccetur. Quid ergo hoc loco intellegit honestum? Stulti autem malorum memoria torquentur, sapientes bona praeterita grata recordatione renovata delectant. An hoc usque quaque, aliter in vita? Quodsi vultum tibi, si incessum fingeres, quo gravior viderere, non esses tui similis.